SKULSK OD POWSTANIA DO WOJEN SZWEDZKICH

    Skulsk leży w powiecie konińskim na pograniczu Wielkopolski i Kujaw. Jest siedzibą władz gminnych. Od północnego i południowego zachodu otaczają tę miejscowość dwa jeziora, które w Słowniku geograficzno-krajoznawczym noszą nazwy Skulskie i Skulska Wieś. Natomiast dzisiejsi mieszkańcy pierwsze z nich nazywają Jeziorem Paniewskim a drugie Skulskim. Należą one do grupy jezior otaczających Gopło i zlewających do niego swe wody. Zapewne niegdyś stanowiły część „Pragopła”.

    Początki Skulska, jak większość osiedli ludzkich nad Pragopłem, giną w odległej przeszłości. Tędy prowadził szlak bursztynowy. O tym, że już w bardzo odległej przeszłości okolice te były zamieszkałe, świadczą liczne znaleziska. Należą do nich groby skrzynkowe znalezione na polach Skulskiej Wsi, Rakowa, Buszkowa, jak również siekierki krzemienne, młotki kamienne z różnymi znakami, odnajdywane na polach Mniszek i wsi Starostwo, moneta z czasów rzymskich znaleziona w Skulsku, monety piastowskie i późniejsze z Przewozu.

    Na starożytność miejscowości Skulsk wskazują nazwy z jego okolicy takie jak „Bugaj” w Mniszkach, czy „Radany” w okolicach Popielewa, które dochowały się do czasów dzisiejszych. Również Kurhan w majątku Buszkowo, na którym stał dworski wiatrak. Jak twierdzą naoczni świadkowie, podczas II wojny światowej, przy plantowaniu ziemi na kąpielisko, nad jeziorem Paniewskim znaleziono dużo urn, które okupanci kazali zniszczyć. Urny znajdowano jeszcze po wojnie. Część znalezisk przedwojennych zaginęła w czasie wojny. Wszystkie powojenne przekazane zostały do Muzeum w Koninie. Przedstawione wyżej wykopaliska świadczą o tym, że okolice te już w odległych wiekach były zamieszkałe. Stanowiły część osadnictwa nad Pragopłem.

    Tak jak większość średniowiecznych miejscowości polskich i Skulsk nie posiada udokumentowanego początku. Istnieje natomiast tradycja traktująca o początku tej miejscowości. W nieistniejącej już XVIII wiecznej kronice Skulska ks. proboszcz Grzegorz Postyński pisał, że Bolesław Chrobry zjechał w te strony z Kruszwicy na łowy na czele licznych myśliwych, dworzan i rycerstwa. Kępa Skulska wówczas od północy i południa oblana była wodą, a od wschodu i zachodu otoczona trzęsawiskami i nieprzebytą puszczą. W czasie polowania ogary królewskie przedostały się na Kępę, do której wydawało się, że nie ma żadnego dostępu. Myśliwi usłyszeli przeraźliwe skomlenie psów. A gdy na wszelkie nawoływania nie wracały, Król polecił dworzanom w jakiś sposób dostać się na Kępę, sądząc, że psy zwietrzyły grubego zwierza. Gdy kilku dworzan tam się przedostało, oczom ich przedstawił się niezwykły widok. W gęstwinie leśnej stała Statua Matki Boskiej Bolesnej, otoczona jasnością. Ogary skomleniem składały jej cześć. Dworzanie złożywszy pokłon, powiadomili o tym Króla. Bolesław Chrobry udał się za nimi, a ujrzawszy Statuę, oddał Jej hołd należny, a poleciwszy siebie i swój dwór opiece Najświętszej Marii Panny postanowił w tym miejscu zbudować murowaną z kamienia kaplicę, w której umieścił cudowną Statuę. Miało się to zdarzyć w 1015 roku.

Cudowne objawienie Matki Bożej - malowidło ścienne w kościele parafialnym

Najstarszym dokumentem mówiącym o Skulsku jest akt nadania poczyniony przez Kazimierza Konradowica Pannom Norbertankom w Strzelnie. Dokument ten nosi datę 14 czerwca 1249 roku. Należy z tego wnioskować, że miejscowość ta musiała istnieć wcześniej.

Przyjmuje się, że w Skulsku już w roku 1271 został zbudowany kościół drewniany, a na jego miejscu w 1384 roku został wzniesiony kościół murowany. Nie jest to jeszcze obecnie istniejący kościół.

Nazwa dzisiejsza „Skulsk” jest pochodzenia późniejszego. Wg tradycji pierwotna nazwa brzmiała Skomlsk, od skomlenia psów, później Skumsk, ale także Szkulszko, Skolsko, Skalsko, Skólsk.

Władysław Jagiełło w roku 1386 podniósł Skulsk do rangi miasta i zbudował kościół. Dekret królewski w oryginale miał być przechowywany do roku 1790 w aktach parafialnych Skulska i wówczas dopiero, jak świadczyło pokwitowanie znajdujące się niegdyś w aktach parafialnych z 1790 roku zabrany został przez ks. Franciszka Dominikowskiego, dziekana Sompolińskiego i od tego czasu ślad po nim zaginął.

Na początku XVII w. proboszcz ks. Jan Powalski ze składek parafian wystawił nowy kościół drewniany, włączając do niego dawny murowany. Na pewno były dalsze plany rozbudowy miasta zgodnie z potrzebami czasu i ludzi. Jednak ten okres pomyślnego rozwoju brutalnie został przerwany wojnami szwedzkimi. W pochodzie zaborczym w 1655 roku wtargnęli tu Szwedzi. Zrabowali wszystkie cenniejsze przedmioty kościelne, sięgając nawet po kielich z komunikantami. Gdy miejscowy proboszcz chciał bronić świątyni od profanacji, został przez nich zabity w kościele. Miasto zostało obrabowane i częściowo spalone.

Po najeździe szwedzkim Skulsk popadł w ruinę. Doszło do wyludnienia miasta. Przez okres sześćdziesięciu lat nikt nie objął obowiązków proboszcza przy kościele. Kościołem opiekowali się proboszczowie sąsiednich parafii.

W 1662 roku Skulsk wymieniony został w spisie wsi i osad wchodzących w skład starostwa radziejowskiego. Od 1689 roku parafią skulską zarządzał przez pewien czas ksiądz Bartłomiej Ratyński. Po nim do Skulska przyszedł ks. Walenty Rejs. Przyczynił się on do odbudowy parafii i miasta.

Jak to zwykle w życiu bywa, lata dobrobytu przeplatają się z latami klęsk. W 1784 r. kościół drewniany, wokół którego obracało się życie mieszkańców Skulska, spłonął wraz z plebanią. Przed Skulskiem stanęło niespodziewane nowe zadanie – odbudowa kościoła. W 1799 r. ks. Sebastian Kaszyński, proboszcz parafii Skulsk, rozpoczął budowę plebanii, a w 1805 budowę nowego obecnie istniejącego kościoła. Po pożarze poprzedniego drewnianego postanowiono zbudować kościół murowany. Budowę ukończono w roku 1810.

W 1793 roku nastąpił drugi rozbiór Polski. Skulsk liczący wówczas 160 mieszkańców dostał się pod panowanie pruskie. Ludność była głównie katolicka, polska – 120 osób oraz żydowska – 40 osób. W mieście w owym czasie nie było żadnej szkoły. Ludność zajmowała się głównie uprawą roli. Dodatkowym zajęciem mieszkańców było rzemiosło.

W 1807 roku Skulsk wszedł w skład Księstwa Warszawskiego. Po upadku Napoleona w roku 1815 dostał się pod panowanie rosyjskie i znalazł się w obrębie Królestwa Polskiego. Głównym zajęciem ludności była w dalszym ciągu uprawa roli. Wzrosło jednak znaczenie rzemiosła. Pojawiła się nowa gałąź rękodzielnictwa – obraźnictwo. W latach 1808 – 1810 było w Skulsku 5 obraźników, 3 stolarzy, 2 kołodziei i grzebieniarzy, 3 garbarzy, 4 kuśnierzy, 3 rzeźników, 4 piekarzy, 2 fabrykantów tabaki, 4 szewców, 1 rybak i bednarz, 1 gorzelany, 1 kramarz, 2 fabrykantów wódki, 2 krawców. Wzrost liczby rzemieślników w stosunku do roku 1793 świadczy o tym, że następował rozwój miasta. Wzrosła liczba ludności, w roku 1827 Skulsk liczył 463 mieszkańców.

Rok	Liczba ludności
1793	160
1827	463
1864	696
1870	ok. 800

Wzrost liczby mieszkańców w latach 1793 - 1870

7 stycznia 1866 roku otwarto w Skulsku szkołę elementarną, która się mieściła w budynku własnym na Kępie. Do obwodu szkolnego należały: Skulsk, Piaski, Buszkowo, Mielnica Duża, Sulska Wieś, Pilich, Rakowo i Radwańczewo.

W 1870 roku Skulsk został pozbawiony praw miejskich.

Pod koniec XIX wieku oprócz pięknego, murowanego kościoła, szkółki elementarnej i karczmy w Skulsku znajdowała się też stacja pocztowa. Mieszkańcy trudnili się częściowo rolnictwem, a także rzemiosłem, rybołówstwem, wyrobem sieci, w które zaopatrywali nie tylko najbliższą okolicę, ale także Koło i Łęczycę. Osobną grupę rzemieślników i handlarzy stanowili tzw. ochweśnicy, którzy trudnili się malowaniem, sprzedażą obrazów i dewocjonalii.

Dawne nazwy w Skulsku:
Inaczej wtedy nazywano poszczególne części miasta:
oprócz nazwy Kępa używano też nazwy Stare Miasto
Skulsk nazywano Nowym Miastem
Jezioro Skulska Wieś – Białe
Jezioro Skulskie – Paniewskie
Tam, gdzie dziś jest Starostwo, szkoła do ulicy Sompolińskiej – folwark Piaski
Wschodnia część Piasków od „Górki” – Budy
Część Starostwa – Pasieki
Ulica Konińska – ul. Lisewska
Ulica Włocławska – ul. Przeworska
Cmentarz – Glinianki (cmentarz założono w roku 1832, wcześniej chowano zmarłych przy kościele)
Na południe od Holendrów był Skulski las - 260 morgów
Na północ od Skulska – Kobelnicki las
Zapadliska w lesie Skulskim – Okulary
W Mniszkach – Bugaj, Wydrzyłeb, Stara Karczma
W Popielewie – Radany
Galiszewo – Goliszewo

SKULSK W LATACH 1900 – 1939

W biedzie i znoju zaczął się w Skulsku wiek dwudziesty. Mieszkańcy nadal uprawiali rolę, pracowali w rzemiośle. Obraźnictwo nie było już tak popularnym zajęciem jak w XIX wieku. Zaczęto szukać innych źródeł zarobku, nie tak uciążliwych, jak podróże ze skrzyniami na plecach. Popularne stały się wyjazdy na sezonowe prace do Niemiec (na boheny) albo na dłuższy pobyt do Ameryki. Część ludzi wracała do Skulska. Są i tacy, którzy zostali w USA na zawsze. Żyją w Ameryce potomkowie obraźnickiej rodziny Goławskich, Balińskich i wielu innych. Zdarzało się, że z Ameryki wracano podczas pierwszej wojny światowej wraz z armią Józefa Hallera.

Mieszkańcy Skulska odznaczali się patriotyzmem, ofiarnością na cele społeczne i dążeniem do oświaty. Nauczanie odbywało się w języku rosyjskim.

Wiosną 1905 r. rozpoczął się strajk szkolny. Młodzież zażądała od nauczyciela Z. Komorowskiego nauki w języku polskim i opuściła szkołę. Szkoła do końca roku była nieczynna. Jesienią tego roku odbył się wiec na rynku. Na zakończenie uchwalono wprowadzenie języka polskiego w gminie i szkole.

Wiosną 1906 r. przybyli do Skulska delegaci Polskiej Macierzy Szkolnej w osobach ks. J. Gralewskiego i A. Osuchowskiego. Odbyło się uroczyste powitanie na Piaskach, następnie zebranie w organistówce, na którym założono Koło Polskiej Macierzy Szkolnej i bibliotekę. Biblioteka liczyła około 500 tomów książek, kilkadziesiąt roczników Tygodnika Ilustrowanego, Kłosów, Wędrowca i innych. Większą część książek ofiarowała Celina Przyłubska, reszta pochodziła z drobniejszych darów i zakupu.

Celina Przyłubska, właścicielka pałacu i dóbr w Lisewie, zasłynęła w okolicy jako wielka społecznica. Jej imię pamięta się do dziś. Grób jej, czyli grobowiec rodzinny potocznie zwany przez mieszkańców Skulska „Złamane życie”, odwiedzany jest od lat przez Skulszczan.

"Złamane życie"

W roku 1910 Celina Przyłubska założyła w Lisewie ochronkę i prywatną szkołę z językiem wykładowym polskim, o programie zbliżonym do 7 klasowej szkoły powszechnej. Ze szkoły i ochronki korzystały dzieci robotników dworskich oraz dzieci ze Skulska i pobliskich wiosek.

Ochronka w Lisewie

W 1916 r. utworzono 7 klasową szkołę polską w Skulsku, na Kępie.

Szkoła na Kępie

Mniejsze szkoły, rozwojowe utworzono w Lisewie, Mielnicy Dużej, Łuszczewie, Radwanczewie, Kobylankach i Kijowcu. Szkołę w Skulsku zaczęto budować w 1936 roku. Budowę ukończyli Niemcy.

Budowa szkoły

Fot. Stefan Wajcht

W roku 1906 założono Ochotniczą Straż Pożarną. W 1913 r. rozpoczęto budowę remizy strażackiej. W tym samym roku założono kasę pożyczkowo – oszczednościową, która była wielką pomocą dla drobnych rzemieślników i rolników. Kasa dobrze się rozwijała, lecz wybuchła pierwsza wojna światowa, a po wojnie nastąpiła dewaluacja pieniądza, wskutek czego w 1923 roku kasę zlikwidowano.

W roku 1914 do Skulska wkroczyli Niemcy. Powołali wójta i sekretarza. Z akt magistratu miasta Skulska wynika, że miasto w czasie okupacji niemieckiej w latach 1914 – 1918, specjalnie nie ucierpiało.

W czasie wojny mieszkańcy Skulska nie zaprzestali działalności społecznej i kulturalnej. W 1915 roku założono drużynę harcerską męską i żeńską. W 1917 zawiązano koło amatorskie teatralno – śpiewacze „Goplana”, które wsławiło się swoimi patriotycznymi przedstawieniami. Kierownikiem tego koła był społecznik ks. Józef Hoffman.

Koło teatralno - spiewacze "Goplana"

W 1918 roku niemieckie władze okupacyjne podniosły Skulsk do godności miasta. Miasto pod względem administracyjnym przyłączone zostało do powiatu konińskiego, również i parafię przyłączono do dekanatu konińskiego. Burmistrzem został aptekarz Z. Chruszczewski. Żeby miasto mogło utrzymać się, władze okupacyjne nadały mu pewne dochody i obiecały powiększyć miasto o wsie Piaski i Starostwo. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości dochody miasta zostały skasowane przez utworzenie Komitetów Żywnościowych oraz przez zniesienie miejskiego składu zbożowego. Mąkę trzeba było przywozić ze składów w Kleczewie, co kosztowało 4 marki od cetnara i pochłaniało cały zysk Komitetu Żywnościowego. Tak więc i magistrat i Komitet Żywnościowy pozbawione zostały wszelkich dochodów. Władze nie zgodziły się też na przyłączenie Piasków i Starostwa do miasta. Skulsk liczył około 900 mieszkańców, którzy nie byli w stanie ponieść kosztów utrzymania magistratu. Władze miasta wystąpiły do Urzędu Powiatowego w Słupcy o włączenie Skulska do gminy Skulska Wieś i tym samym pozbawienie go rangi miasta na rzecz osady. W 1920 roku po długich staraniach władze polskie włączyły Skulsk z powrotem do gminy Skulska Wieś.

W okresie międzywojennym w Skulsku działały następujące organizacje i związki: Ochotnicza Straż Pożarna, Sokół, Strzelec, Związek Rezerwistów Wojskowych, Związek Młodzieży Katolickiej, harcerstwo.

Bardzo prężnie działało, powstałe w 1924 roku, Polskie Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół”. Zrzeszało około 40 osób i dzieliło się na drużynę żeńską i męską. Naczelnikiem drużyny męskiej był Józef Skorupski, a żeńskiej dziedziczka Buszkowa Maria Żychlińska, później Walentyna Domińska. Sokół działał w myśl hasła „w zdrowym ciele, zdrowy duch”. Dwa razy w tygodniu odbywały się ćwiczenia gimnastyczne i sportowe, zimą w świetlicy, latem na boisku.

Ćwiczenia żeńskiej drużyny "Sokoł"	Ulice Skulska, Sokół w mundurze galowym

„Strzelcy” byli organizacją o charakterze paramilitarnym. Kształcili członków w zakresie przysposobienia obronnego. Komendantem Strzelców był Kazimierz Leszczyński. Organizacja uczestniczyła w uroczystościach i pochodach. 3 maja odbywały się w Skulsku uroczystości patriotyczne, na rynku wystawiano historyczne przedstawienia m.in. „Kościuszko pod Racławicami”.

Zjazd "Strzelców"	"Kościuszko pod Racławicami"

Katolicki Związek Młodzieży istniał przy kościele. Młodzież organizowała uroczystości kościelne, urządzała wystrój kościoła.

Prężną organizacją w Skulsku była Ochotnicza Straż Pożarna. Wieloletnim jej komendantem był Stefan Wajcht. Do pożaru jeżdżono wozem na żelaznych kołach, ciągniętych przez 4 konie.

Wóz strażacki

Komendant straży S. Wajcht, który był również wieloletnim kierownikiem szkoły, prowadził Towarzystwo Teatralne. Repertuar wystawianych sztuk był szeroki od Czechowa po przedstawienia ludowe. Mieszkańcy Skulska zgodnie twierdzą, że w mieście kwitło życie towarzyskie i kulturalne.

Stefan Wajcht

Na co dzień jednak ludność musiała ciężko pracować, zajmując się rolnictwem i rzemiosłem. Handlem zajmowała się głównie ludność żydowska. Pomyślnie rozwijały się jarmarki, z czego Skulsk czerpał spore dochody. Jarmarki odbywały się raz w miesiącu (podobnie jest obecnie). Cały Skulsk, wszystkie ulice obstawione były straganami (taszami). Na jarmarki przybywała tłumnie ludność z pobliskich wsi i miasteczek.

Jarmark (dziś)

Fot. Halina Wyderska

Okres międzywojenny był pomyślny dla rozwoju osady. Dzięki rozwijającym się jarmarkom wzrosły dochody. Skulsk zmienił również wygląd. Wybrukowano wszystkie ulice, założono chodniki, zakupiono plac na targowicę, wykończono remizę strażacką, wybudowano nowy budynek szkolny, zadrzewiono ulice i groblę, dzięki czemu Skulsk stał się jednym z ładniejszych miasteczek województwa. Rozpoczęto budowę kanału Warta – Gopło, przy której pracowało wielu mieszkańców Skulska. Pobudowano drogi bite do Konina, Strzelna i Przewozu. Oczywiście warunki pracy były ciężkie, a i o pracę było trudno. Jednak życie mieszkańców było ustabilizowane i fala zła, która właśnie nadciągała, wstrząsnęła wszystkimi i zmieniła życie i charakter miasteczka.

OKUPACJA HITLEROWSKA

31 sierpnia 1939 roku ukazały się w Skulsku obwieszczenia o mobilizacji. W nocy z 31 sierpnia na 1 września zbierały się grupy rezerwistów oczekujących na podwody, które miały ich odwozić do stacji kolejowych.

Przed wyjazdem miejscowy ksiądz odprawił nabożeństwo na intencję wyjeżdżających. Wygłosił gorące, patriotyczne przemówienie. Powołani na wojnę odjeżdżali żegnani przez swoich najbliższych i mieszkańców Skulska.

W pierwszych dniach września weszli do Skulska Niemcy. Z miejsca przejęli Urząd Gminy. Komisarzem mianowano Niemca Lucera, po pewnym czasie jego miejsce zajął Siegismund Eichstaedt. Nadzór policyjny sprawowało 6 żandarmów, z komendantem Nelem na czele.

W drugiej połowie października rozpoczęły się pierwsze wysiedlenia ludności polskiej. W pierwszym rzucie wysiedlano przeważnie rolników, a ich gospodarstwa obsadzono miejscowymi folksdojczami. W marcu 1940 roku przystąpiono do następnej, większej wywózki ludzi. Objęto eksterminacją policjantów, nauczycieli, kupców.

W maju 1941 roku wywieziono ze Skulska wszystkich Żydów. Zabrano około 250 osób. Miejscem przeznaczenia były lasy kazimierskie. Część Żydów z kazimierskich lasów wywieziono do obozu zagłady w Chełmie nad Nerem, większość jednak bestialsko wymordowano na miejscu.

W 1940 roku okupanci otworzyli szkołę niemiecką dla dzieci polskich. Jednak ze względu na to, że dzieci do takiej szkoły nie chciały chodzić po roku szkołę zamknięto.

W 1939 roku zamknięto kościół, w którym urządzono magazyn zbożowy. Na plebanii zorganizowano ochronkę dla dzieci niemieckich. Z kościoła wyrzucono Pietę i 18 figur, przeznaczając je na spalenie. Pietę uratował robotnik Maks Bojcon, przechowując ją we własnym mieszkaniu do końca wojny.

16 stycznia 1945 roku na murach domów ukazały się plakaty, wydane przez gauleitera Greisera wzywające wszystkich Niemców ze Skulska i gminy do ewakuacji. Następnego dnia ewakuację wstrzymano stwierdzając „nasze dzielne wojska bohatersko odparły wroga”. Jednakże 18 stycznia Niemcy w panice zaczęli uciekać w kierunku Strzelna i Konina.

OKRES POWOJENNY

23 stycznia 1945 roku przybył do Skulska radziecki oficer polityczny. Zwołał zgromadzenie miejscowej ludności i zlecił utworzenie nowych, ludowych władz gminnych. Powołano do życia Tymczasowy Komitet Ludowy Gminy Skulsk.

W wyniku ustaleń powojennych Niemcy zostali z gminy Skulsk wysiedleni za Odrę. Gospodarstwa opuszczone zasiedlono repatriantami zza Buga.

Organizując po wyzwoleniu życie w Skulsku, nie zapomniano o ofiarach wojny. W roku 1945 tutejsza straż pożarna ufundowała płytę dla uczczenia poległych w walkach o wolność, poświęcenia dokonał proboszcz Jan Kwiatkowski.

W roku 1947 utworzono zespół teatralny, który prowadził Władysław Klonowski a później Kazimierz Leszczyński. Za uzyskane pieniądze z pierwszych przedstawień zakupiono 8 instrumentów dętych dla orkiestry strażackiej. Zespół teatralny zakończył swoją działalność w 1952 roku.

We wrześniu 1945 roku Komitet Gminny PPR powołał do życia Gminną Spółdzielnię „Samopomoc Chłopska”. Przy Gminnej Spółdzielni, w latach 60– tych i 70– tych działał chór męski, który uświetniał wszystkie uroczystości. Spółdzielnia była największym zakładem pracy w Skulsku, zatrudniała około 200 osób. Wieloletnim jej prezesem był Antoni Henclewski.

Chór męski

W roku 1957 Skulsk zelektryfikowano, a w 1970 założono wodociąg.

Przez cały okres powojenny Skulsk zmieniał swój wygląd, rozbudowywał się, szczególnie rosło budownictwo indywidualne. Powstawały też obiekty użyteczności publicznej. W latach 1973 – 1975 zbudowano nowy budynek urzędu gminy. W 1975 roku odsłonięto w miejscowym parku pomnik poświecony poległym w roku 1831, 1863, 1914 – 1918, 1939 – 1945. Pomnik ufundowało społeczeństwo i koło Zbowidu w Skulsku.

Pomnik Poległych

Fot. Sławomir Kamieński

W roku 1978 zbudowany został ośrodek zdrowia, który wcześniej mieścił się w domu doktora Michała Ilczyszyna (zm. 1980 r.). Doktor Michał Ilczyszyn pracował w Skulsku już przed wojną i przez kolejne trzydzieści powojennych lat był jedynym lekarzem w Skulsku.

Doktor Michał Ilczyszyn

Ważnym wydarzeniem dla parafian skulskich było nawiedzenie ich rodzin przez kopię Piety Skulskiej. 15 września 1987 roku biskup Roman Andrzejewski z Włocławka i Piotr Bednarczyk z Tarnowa poświęcili kopię figury Matki Bożej Bolesnej Skulskiej, która zaraz po tym wyruszyła w trzyletnią peregrynację po parafii. Figura ta została ofiarowana Ojcu Świętemu Janowi Pawłowi II podczas Jego wizyty we Włocławku 7 czerwca 1991 r.

W 1995 roku proboszcz parafii skulskiej ks. Tadeusz Sierosławski, wystąpił z prośbą do Biskupa Włocławskiego o ukoronowanie Skulskiej Piety koronami papieskimi. Koronacji dokonał w dniu 3 czerwca 1997 roku w Gnieźnie Ojciec Święty Jan Paweł II podczas uroczystości upamiętniających 1000 - lecie męczeńskiej śmierci św. Wojciecha.

Po dziewięciu latach od tego znaczącego wydarzenia uczniowie Gimnazjum w Skulsku wybrali na swojego patrona Jana Pawła II. Uroczystość nadania imienia odbyła się 1 czerwca 2006 roku przy udziale dostojników kościelnych, władz powiatowych i gminnych, społeczności lokalnej i uczniowskiej.

W sierpniu 2006 roku Ochotnicza Straż Pożarna w Skulsku obchodziła 100 – lecie powstania. Wśród zaproszonych gości byli również przedstawiciele Bractwa Kurkowego z Torunia.

Fot. Halina Wyderska

Skulsk z każdym dniem staje się piękniejszy. Wielkim atutem miejscowości jest jej położenie nad jeziorami. Stwarza to szansę rozwoju turystyki.